Ένα αγαπημένο και επίκαιρο θέμα των καθηγητών στις μέρες μας είναι κι αυτό της τεχνητής νοημοσύνης σε σχέση με το σχολείο. Όταν, λοιπόν, το έδωσα στα παιδιά για να το αναπτύξουν, διαπίστωσα ότι στην πραγματικότητα ελάχιστα μπορούσαν να πουν. Αναρωτήθηκα, έτσι, πώς είναι δυνατόν τα παιδιά αυτά που μεγαλώνουν με την τεχνητή νοημοσύνη, να μην ξέρουν τι ακριβώς είναι και πολύ περισσότερο πώς να τη χρησιμοποιήσουν.
Αναζητώντας στο διαδίκτυο υλικό για αυτό το θέμα βρήκα αρκετά άρθρα, αλλά επέλεξα δύο από αυτά και τα έδωσα στους μαθητές. Τους ζήτησα να βρουν και να υπογραμμίσουν οι ίδιοι τα θετικά και αρνητικά της τεχνητής νοημοσύνης που έβρισκαν σε αυτά.
Ο κύριος σκοπός μου ήταν τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι χρήσιμη μόνο όταν ξέρουν να τη χρησιμοποιούν σωστά. Όπως συμβαίνει φυσικά με όλα τα πράγματα στη ζωή μας. Το ίδιο είχε συμβεί και με τη δικιά μου γενιά όταν εμφανίστηκαν οι υπολογιστές, έπειτα τα κινητά τηλέφωνα και τώρα αυτό.
Ο νέος, λοιπόν, ρόλος του δασκάλου δεν είναι να μεταδώσει μια απλή – μηχανική γνώση. Ο ρόλος του είναι να μάθει τους μαθητές πώς να αναζητούν αυτή τη γνώση, πώς να την αξιολογούν και να την κρίνουν. Οι πληροφορίες είναι τόσες πολλές, που χρειάζονται κριτική σκέψη και ενημέρωση. Επίσης, ο δάσκαλος καλείται να έρθει πιο κοντά συναισθηματικά και να αξιοποιήσει ταλέντα και ιδιαιτερότητες μαθητών που σε άλλη περίπτωση θα χάνονταν.
Δεν είναι μόνο τα παιδιά που πρέπει να μάθουν να χρησιμοποιούν σωστά την τεχνητή νοημοσύνη. Είναι και ο δάσκαλος που πρέπει κι αυτός με τη σειρά του να αναθεωρήσει τον ρόλο του και να τον προσαρμόσει στις συνθήκες της εποχής.
Παραθέτω τα κείμενα εδώ και εδώ
Ακόμα ένα κείμενο ενδιαφέρον εδώ
(πηγή φωτογραφίας εδώ)